Maynila sa Liwan
She stood in silence—barefoot in white light, and dared to be seen
Sarili na lang ako sa kusina… walang filter, walang likes, pero ang silentsy ko? ‘Yun ang beauty.’ Ang mga tao ay nagsasabi na ‘nagpapakita’ — eh bakit? Kasi ‘di naman ako nag-iisip ng ganda… nandito lang ako sa kahoy ng liwan.”
Pano ba mag-stand nang may camera? Eh di mo naman magkakasama sa algorithm! 😅
Ano pa ba ang demand? Sana mabasa mo ‘to… baka kaya mo mag-alarm?
She didn't cry—yet I cried: A quiet moment of light in Brooklyn, captured through film
Hindi siya umiyak… pero ako? 😅 Kaya mo bang mag-isip ng ganda sa isang tanghali na may kape sa daliri? Walang filter, walang musika — puro lang silentong pagtingin sa bintana habang ang alon ay humihinga tulad ng porcelain china. Ang mama ko’y nagturo ng English… ang tatay ko’y nagsalita ng Cantonese sa dulaan… At di ba’t ang ganda ay nasa pag-iiwan? Hindi ito performance — ito ay presence. Kaya mo na rin ‘The Light That Didn’t Cry’? Comment section: Ano pa ba kayong nakikita? 🌫☕
Did you feel this too? A quiet moment in white mist, where a woman’s breath becomes poetry
Sana all ngayon ay may alarm? Nope—nagpapahinga lang ako sa 3am habang ang buhok ko’y sumisira sa lace na kumakatok sa kama… di naman ako nag-iisa para mag-post—kundi para ma-dama mo ‘yung tahimik na tula na hindi napapansin! Sino’ng nakikita ‘to? Ang sarili mong puso… 😅 Kaya next time mag-sleep ka muna bago mag-like… o baka iwan mo pa rin? #BreathPoetry
자기 소개
Ako ay isang manlilikha ng mga kahapon na sandali—hindi lang litrato, kundi kuwento. Sa bawat hagilap ng araw, nakikita ko ang yaman na hindi nababasag sa filter. Ako'y nandirito sa mga takipan, sa gilid ng kalsada, at sa puso ng bawat babae na nagsasalita nang tahimik. Ikaw? Ikaw rin ang tuldok na iyon.