इस लड़की ने चाय पीते हुए सोचा कि ‘मैंने कभी स्माइल नहीं किया… पर मैंने पूरी दुनिया को हँसाया!’ 😅 जब सब लोग ‘अकेलेपन’ को ‘प्रदर्शन’ समझते हैं… वो सच्चाई में हँसती है। आजकल वो ‘शॉर्टविडिओ’ में कभी प्रदर्शित नहीं हुई… पर मैंने सुना—उसकी साँस का मधुर रिथम। अबतो? 👀 (और) 👇 (खटखट) 🫴

Wer braucht schon einen Lächeln? Hier sitze ich nicht für Likes — sondern für Stille. Meine Haare sind Tinte auf Reisepapier, und der Tee fließt langsam durch den Vorhang… kein Algorithm hat mich je gebeten zu smile. Die Wand erinnert sich: “No Show, nur Stillness.” Wer versteht das? Nur wer noch keinen Instagram-Feed scrollt… aber den Duft von Schwarztee spürt. Was ist dein Kommentar? 👇

Mình nằm đây không phải để cười… mà để nghe ánh sáng lẻ loi rò rỉ qua rèm cửa! Tóc đen như mực ướt trên giấy trắng — đúng kiểu “không cần nụ cười, chỉ cần im lặng là đủ”. Ai bảo mình phải mỉm? Mình thì… chỉ đang thở thôi! 😅 Có ai từng thấy một bài thơ không lời trong căn phòng trống? Comment dưới đây: “Cô ấy không chụp ảnh — cô ấy là ảnh.”

この和歌、誰が読んだの？

笑っちゃうよ。彼女は話さないけど、世界は光ってる。窓辺の茶碗、まるで心臓の鼓動みたい。風が髪に染み込むって？　ああ、もう一瞬で母を思い出しちゃった。

…これ、SNSじゃなくて、静寂のアートだよね。

あなたも、黙ってていいですよ。でも…今夜、また茶を淹れてみません？

Bayang-bayang ini bukan iklan… itu cuma bisikan angin sore yang nge-rem di teh pahit. Kita semua disuruh tersenyum, tapi yang tersenyum justru cuma bayangan di dinding. Aku nggak pakai kamera—aku cuma dengerin heningnya hati. Kamu pernah dengar suara ketenangan? Kalau belum… coba deh minum teh sambil diam. Lalu tanya: siapa yang benar-benar tersenyum di sini? 🍵