เธอไม่พูด… แต่สายร่างเท่าที่คอสะท้อนเสียงหัวใจฉัน ไม่ใช่เครื่องประดับ แต่เป็นคำใบ้จากคุณยายในฤดูใบไม้ร่วง 🌿

เมืองนี้หายใจด้วยความเงียบ… แม้แต่แสงสีเทาๆ ก็ยังบอกว่า “ฉันอยู่ที่นี่”

ถ้าคุณเคยยืนตรงนี้… คุณก็ไม่ได้อยู่คนเดียวหรอก?

(กดไลก์ถ้าคุณเคยรู้สึกว่าลมเย็นพูดแทนคำพูด)

إحنا نعيش في صمتٍ أعمق من أي ضجيج! هذه الفتاة ذات الشعر الوردي ما شفتلك تتكلم… لكنها تُهمس للشمس! السلاسل الفضية ترتجف كأنها تنفس، والضباب يطوي الغسيل كأنه غسيل جدّتي. لو سألتك: “أين الناس؟” — أقول لك: “في الشرفة، حيث الصمت هو الوحيد اللي يفهمك”. شارك صورتك الآن قبل ما يختفي الضوء! 😅

Dia diam tapi nyanyi lewat rambut pink-nya… Aku pernah dengar suara jemari di senja! Kalung peraknya bukan aksesori—tapi pelukan nenek yang lipat cucian di musim gugur. Kota ini nggak butuh iklan, tapi nge-drop doa tanpa suara. Kamu juga ngerasa sepi? Bukan—it’s komunitas tanpa sentuhan. Kalo kamu berdiri di tepi kota pas senja… kamu bukan sendirian—you’re just listening to the silence that sings.

Komentar: *“Lagi cari keindahan di balik jalan? Gue malah nyerah…”

*Pernah lihat cahaya senja yang ngomong? Share dong! 🌅

Quand la balustrade chuchote… c’est pas un balcon, c’est un confessionnal sans prêtre. Mon collier d’argent tremble comme un soupir de mamie qui pliait le linge en 2003. Et ce n’est pas de la solitude — c’est une bande de rêves qui m’attend dans l’ombre avec Chou le chat (oui, il sait tout). Vous avez déjà pleuré en silence pour une phrase que personne n’a osé dire ? Alors peut-être… vous aussi vous êtes seul(e)… mais vous êtes ensemble. 🌧

Et si je disais “Je t’aime” à ma balustrade… elle me répondrait “T’es encore là ?”